1916 թվականի անանուն քաղաքում, թեմական դպրոցի միջավայրում, ուսուցչական աշխատանքի առօրյան բացահայտում է մարդկանց հարաբերություններում եղած լարվածությունն ու հասարակական դիրքի ազդեցությունը։ Վերակացու Քելեկյանի հայացքով ներկայացվող դեպքերում նրա ինքնագոհությունն ու աշակերտների հանդեպ արհամարհանքը հակադրվում են սեփական վարքը քննելու անկարողությանը։ Պաշտոնական որոշումը դառնում է առիթ՝ տեսնելու, թե ինչպես են անձնական վիրավորանքը, հեղինակության ձգտումը և ինքնարդարացումը բարդացնում դպրոցական կյանքը։