1860-ականների Պետերբուրգում երիտասարդ հայ ուսանող Հարություն Ալթմազովը փորձում է իր տեղը գտնել օտար միջավայրում։ Գիտելիքներն ու բնական շնորհները նրան կարող էին օգնել կրթություն ստանալու և ինքնուրույն կյանք կառուցելու, սակայն սեփական բացառիկության հանդեպ հավատը, փառասիրությունն ու հարստության ձգտումը ազդում են նրա ընտրությունների վրա։ Նրա շրջապատում բախվում են անձնական զգացմունքները, հասարակական դիրքի մասին պատկերացումները և ազգային ինքնության հարցերը։ Պատմությունը ներկայացնում է մի մարդու, որի ներքին աշխարհը ձևավորվում է սեփական հավակնությունների ու շրջապատի նախապաշարումների հակասության մեջ։