XIX դարի Վրաստանի գյուղական ճանապարհին հանդիպում են երկու որբ եղբայրներ՝ Բեժանն ու նրա կրտսեր եղբայրը։ Նրանց պատմության մեջ բացահայտվում են աղքատության, անարդարության ու մարդկանց անտարբերության հետևանքները։ Ծերունի Պետրեի հետ պատահական հանդիպումը դառնում է կարեկցանքի և անվստահության բախման առիթ՝ հարցականի տակ դնելով, թե որտեղ է ավարտվում անձնական մեղքը և սկսվում հասարակության պատասխանատվությունը։
Հետպատերազմյան Վարշավայի Վոլյա թաղամասում, ավերակների ու առօրյա դժվարությունների մեջ, Չեկն ու նրա ընկերները ֆուտբոլի միջոցով գտնում են միասնական լինելու և սեփական ուժերին հավատալու ճանապարհը։ Մարզիչ Ստեֆանեկի աջակցությամբ նրանք սովորում են խաղալ որպես թիմ, բայց նաև՝ լինել ազնիվ, պատասխանատու ու հավատարիմ ընկերներ։ Տղաների կյանքում ուրախությունն ու մրցակցության ոգին միահյուսվում են փողոցային վտանգներին, իսկ նրանց ընտրությունները ցույց են տալիս, թե ինչպես կարող են ընկերությունն ու հոգատարությունը օգնել մեծանալուն։
Խորհրդային Հայաստանի 1960-ականների միջավայրում առաջին սիրո ու պատանեկան մտերմության մասին պատկերացումները բախվում են մեծերի խիստ բարքերին։ Լեռնային գյուղի երիտասարդ զույգի պատմությունն ու Երևանի դպրոցականների փորձառությունները բացահայտում են, թե ինչպես կարող են բամբասանքը, անհիմն կասկածներն ու լռությունը խոցել դեռ նոր ձևավորվող զգացմունքները։ Տարբեր սերունդների հայացքների միջոցով առաջադրվում է հարց՝ արդյոք ժամանակի հետ փոխվում է սերը, թե միայն այն արտահայտելու ձևերը։
Պատերազմի տարիներին Արարատյան դաշտի խաղաղ առօրյան խաթարվում է հեռավոր ռազմաճակատներից հասնող լուրերով։ Հայրենիք վերադարձող պատմողն ու Սեդրակը ճանապարհ են անցնում հյուսիսային ծովերից մինչև ավերված բնակավայրեր, որտեղ լռությունը պահում է մարդկանց կորստի հետքերը։ Սեդրակի հանդիպումը մանկության քաղաքի հետ հիշողության, հարազատների կարոտի և պատերազմի թողած վերքերի մասին է։ Բնության պայծառ պատկերներին հակադրվում են դատարկ տներն ու ամայացած փողոցները։