Մկրտիչ Արմենի այս ստեղծագործությունը գրված է քսաներորդ դարի առաջին կեսին և ներկայացնում է հայ լիրիկա-ռեալիստական արձակի բնորոշ օրինակներից մեկը։ Գործողությունները ծավալվում են հայկական գյուղում, որտեղ բնությունն ու առօրյա կյանքը սերտորեն միահյուսված են մարդու ներաշխարհի հետ։ Ստեղծագործությունը պատմում է հանկարծակի ծնված զգացողության մասին, որը փոխում է հերոսների վերաբերմունքը իրենց, ընկերության և կյանքի նկատմամբ՝ չտալով պատրաստի պատասխաններ։