Տասնութերորդ դարի վերջին Կոստանդնուպոլսում Սելիմ Գ սուլթանը, ծպտված շրջելով քաղաքում, փորձում է սեփական աչքերով տեսնել իր հպատակների կյանքը։ Նրա կողքին է խոջան, որի խոսքերը բացահայտում են կրոնական անհանդուրժողականությունն ու նախապաշարմունքները։ Սրճարանում հնչող մարդկանց դժգոհությունները լրացնում են քաղաքի պատկերը՝ ցույց տալով անարդար դատաստանների և կամայականությունների մթնոլորտը։ Պատմությունը մտորելու տեղիք է տալիս իշխանության, խտրականության և մարդու կյանքի արժեքի մասին։