1920 թվականին՝ Կարսի գրավումից հետո, երիտասարդ հայ ենթասպա Վահրամը գերվում է իր զինվորների հետ։ Նրա երգը դառնում է հույսի և մխիթարության աղբյուր՝ օգնելով գերության մեջ գտնվողներին դիմանալ վախին ու կարոտին։ Երբ Վահրամին հնարավորություն է ընձեռվում ազատություն ստանալու, նրա ընտրությունը բացահայտում է ընկերների հանդեպ հավատարմության և մարդկային արժանապատվության ծանր գինը։ Պատմությունը խոսում է պատերազմի պայմաններում համերաշխության, խղճի և ազատության մասին։