1913 թվականի հայկական գյուղում Նարգիզի օրերն անցնում են ամուսնության մասին լուռ սպասումով ու չիրականացած հույսի ցավով։ Գյուղական սովորույթներն ու Սուրբ Սարգսի տոնի շուրջ հյուսված հավատալիքները նրա համար դառնում են ապագան գուշակելու միջոց։ Նարգիզի հոգեվիճակին ուշադիր հետևում է հարսը՝ Եսթերը, որի կարեկցանքը նրան մղում է փոքրիկ, բայց նշանակալից քայլի։ Պատմությունը նրբորեն բացում է միայնության, կնոջ ճակատագրի և մարդկային մխիթարության թեմաները՝ ցույց տալով, թե որքան ուժ կարող է տալ հույսը։