Պատմավեպն արտացոլում է 17-րդ դարասկզբի Հայաստանի ողբերգական իրականությունը՝ պարսկա-օսմանյան պատերազմների և Շահ Աբասի կազմակերպած բռնագաղթի համապատկերում: Ստեղծագործության կենտրոնում հայրենանվեր հոգևորականի կերպարն է, ով մարմնավորում է ժողովրդի բարոյական տոկունությունն ու անձնազոհությունը: Հիմնական թեման հայապահպանությունն է, հոգևոր միասնության պայքարը ներքին ու արտաքին մարտահրավերների դեմ և անհատի պատասխանատվությունը սեփական հոտի ու հայրենիքի ճակատագրի հանդեպ: