Տասնութերորդ դարի Ռուսական կայսրության հարավում՝ Աստրախանից Օրենբուրգ, ներկայացվում է հայ գաղթականի ճակատագիրն ու նոր միջավայրում ինքնահաստատվելու փորձը։ Էրզրումից փրկված Եսայի Մակարովը պատերազմներից ու կորստից հետո դառնում է աղի վաճառական և հույսերը կապում որդու՝ Բոգդանի հետ։ Պուգաչովի ապստամբության տարիներին նրանց հարաբերություններում բախվում են հայրական իշխանությունն ու որդու ազատության ձգտումը։ Պատմական խառնակությունների միջով բացահայտվում են պատվի, ուժի և մարդկային համերաշխության հարցերը։