19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի կովկասյան հայկական քաղաքային միջավայրում ապրում է մեծահարուստ Բաղդասարը՝ հասարակության աչքում լուսավորյալ և ազգանվեր մարդ։ Նրա շուրջը երևում են կրթության, մամուլի, թատրոնի, մշակույթի ու բարեգործության խնդիրները, ինչպես նաև ընտանիքի և հասարակական հեղինակության հարաբերությունները։ Ստեղծագործությունը խորհելու տեղիք է տալիս այն մասին, թե որքան հեշտ է բարձր սկզբունքների լեզվով քողարկել անձնական շահը, ժլատությունն ու պատասխանատվությունից խուսափելը։