Թիֆլիսում, 1899–1908 թվականներին, Հովհաննես Թումանյանի տան վերնահարկում հավաքվում են Ղազարոս Աղայանը, Ավետիք Իսահակյանը, Դերենիկ Դեմիրճյանը, Լևոն Շանթն ու Նիկոլ Աղբալյանը։ Գրական զրույցներն ու ստեղծագործական որոնումները ծավալվում են դարասկզբի Կովկասի քաղաքական ու հասարակական անհանգիստ մթնոլորտում։ Ժամանակի փորձություններն ու ընկերների հեռանալը փոխում են նրանց հավաքների ընթացքը, բայց չեն մարում մտերմության և գրական ժառանգության հետքը։