Տասներորդ դարի Հայաստանում՝ Նարեկա վանքի միջավայրում, ձևավորվում է Գրիգոր Նարեկացու աշխարհը՝ հավատքի, կասկածի և ստեղծագործական ազատության բախումներով։ Հեղինակը ներկայացնում է բանաստեղծի նորարարությունը, նրա կենդանի պատկերներով հարուստ տաղերը և «Մատյան ողբերգության» ներքին ընթացքը, որտեղ մեղքի գիտակցումը, զղջումն ու ողորմության հայցը վերածվում են մարդու հոգու խոր քննության։ Այս հայացքում Նարեկացին մնում է իր դարից անդին՝ ընթերցողի համար միաժամանակ հեռավոր ու մտերիմ։