Ռուսական կայսրության քաղաքային միջավայրում, XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի անցումային շրջանում, Արտաշեսն ու Միսակը ներկայացնում են մարդկային բնավորության երկու հակադիր կողմերը։ Լռակյաց և զուսպ Արտաշեսի կողքին Միսակը ապրում է պատմություններ հորինելով, չափազանցնելով իրականությունը և ունկնդիրների վրա տպավորություն գործելով։ Ստեղծագործությունը մտածելու տեղիք է տալիս ճշմարտության, ինքնախաբեության և երևակայության սահմանների մասին՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է սուտը դառնալ մարդու վարքի անբաժանելի մասը։