XIX դարի վերջի Թիֆլիսում երիտասարդ ուսուցչուհի Սոփի Սևիկյանը համոզված է, որ մեծահարուստ հայերը չեն կարող անտարբեր մնալ հալածանքներից ու աղքատությունից տուժող հայրենակիցների հանդեպ։ Նրա հանդիպումը Փիլարյանների ընտանիքի հետ դառնում է փորձություն այդ հավատքի համար։ Պատմությունը հակադրում է հասարակական աղետն ու բարեկեցիկ մարդկանց մանր հոգսերը՝ բացահայտելով ցուցադրական բարեգործության և իրական կարեկցանքի տարբերությունը։