Սևանա կղզում՝ միջնադարյան Հայաստանում, վանական աշխարհի պատերի ներսում բախվում են երկու կենսական ձգտումներ՝ ճգնավորական ինքնուրացումն ու երկրային զգացմունքներին հետևելը։ Վանահայրը փորձում է տաճար կառուցել սեփական հոգում, երիտասարդ Աբեղան բացահայտում է կյանքի կանչը, իսկ իշխանուհի Մարիամի հավատքը միահյուսված է սիրուն ու հիշողությանը։ Նրանց ընտրությունները հարց են բարձրացնում հոգևոր ազատության գնի և այն մասին, թե հնարավո՞ր է մարդուն բաժանել աշխարհից, որից նա փորձում է հեռանալ։