Վաղ քսաներորդ դարի հայկական քաղաքի դպրոցական միջավայրում ծավալվող պատմության կենտրոնում թվաբանության ուսուցիչ Արամ Սարոյանն է։ Նրա ներքին անհանգստությունը սովորական խոսքերն ու հայացքները վերածում է կասկածելի ակնարկների։ Հոգեբանական նուրբ դիտարկումներով բացահայտվում է, թե ինչպես են ամոթը, ինքնարդարացումը և ուրիշների կարծիքի հանդեպ զգայունությունը խաթարում մարդու ընկալումն ու հարաբերությունները՝ առօրյա մի իրավիճակ դարձնելով ներքին լարվածության աղբյուր։