Քսաներորդ դարի սկզբի հայկական գյուղում խաղաղ առօրյան խաթարվում է օտար զորքի ներխուժմամբ։ Գալուստն ու Մարգարիտը տարբեր կերպ են պատկերացնում իրենց բարօրությունն ու ընտանեկան հանգստությունը. մեկը կառապանի իր աշխատանքին է կապված, մյուսը՝ անհանգստանում նրա հոգնության ու երկար բացակայությունների համար։ Պատերազմական բռնությունն ու ունեցվածքի կորուստը փոխում են նրանց կյանքի ընթացքը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են հանգամանքները վերաիմաստավորում մարդու պատկերացումները բախտի, աշխատանքի և երջանկության մասին։